Profesjonalne Lasery Weterynaryjne – IMLC Lasery Medyczne
W IMLC Lasery Medyczne specjalizujemy się w dostarczaniu zaawansowanych technologicznie urządzeń. Spełniają one wymagania lekarzy weterynarii pracujących zarówno w dużych klinikach referencyjnych, jak i w mniejszych gabinetach. Naszym celem jest zapewnienie specjalistom sprzętu, który realnie podnosi standard opieki. Jednocześnie pozostaje ergonomiczny, intuicyjny w obsłudze i dostosowany do codziennej dynamiki pracy. Współczesna laseroterapia w weterynarii to już nie tylko technologia wspierająca gojenie tkanek czy działanie przeciwbólowe. Lasery weterynaryjne to również narzędzia umożliwiające przeprowadzanie zabiegów chirurgicznych z minimalną traumatyzacją tkanek, skróceniem czasu rekonwalescencji oraz ograniczeniem konieczności stosowania farmakoterapii. Coraz szersze zastosowanie laserów wynika z rosnącej liczby badań potwierdzających ich efektywność. Zapotrzebowanie wiąże się z wprowadzaniem kolejnych rozwiązań konstrukcyjnych, zwiększających precyzję emisji światła i bezpieczeństwo terapii. W IMLC zwracamy szczególną uwagę na stabilność parametrów pracy, jakość modułów optycznych oraz możliwość ich indywidualnego programowania. Tak, aby urządzenia mogły być wykorzystywane zarówno w medycynie małych zwierząt, jak i w leczeniu koni czy nawet pacjentów egzotycznych.
Lasery weterynaryjne dostępne w ofercie IMLC to specjalistyczne urządzenia przeznaczone do terapii biostymulacyjnej, zabiegów chirurgicznych oraz zaawansowanej laseroterapii wysokiej mocy. Projektowane z myślą o wymagającym środowisku klinicznym, zapewniają powtarzalność parametrów, szerokie możliwości konfiguracji i wysoką niezawodność. Dzięki zaawansowanej optyce i precyzyjnym trybom pracy umożliwiają skuteczne prowadzenie terapii w schorzeniach ortopedycznych, dermatologicznych, stomatologicznych, neurologicznych oraz w wielu procedurach chirurgicznych. Wspierają zatem lekarzy w podnoszeniu jakości opieki nad pacjentami i wdrażaniu nowoczesnych standardów leczenia.
Kliknij, aby dowiedzieć się więcej
Rodzaje laserów stosowanych w weterynarii
Lasery weterynaryjne różnią się konstrukcją, długością fali i mechanizmem oddziaływania na tkanki. To determinuje ich zastosowanie kliniczne, parametry pracy i wymagania bezpieczeństwa. W grupie laserów chirurgicznych dla zwierząt najczęściej stosuje się laser CO2. Krótka fala jest silnie absorbowana przez wodę. Efekt cięcia i koagulacji uzyskuje się przez bardzo szybkie odparowanie tkanek powierzchownych przy jednoczesnym ograniczeniu głębszego przenikania ciepła. W praktyce daje to precyzyjne, bezkontaktowe nacięcia, mniejsze krwawienie i mniejszy obrzęk pooperacyjny w porównaniu z klasycznym skalpelem. Technologia ta wymaga jednak odpowiedniej techniki (kąt padania, prędkość ruchu).
Innym powszechnie stosowanym laserem chirurgicznym weterynaryjnym jest Nd:YAG. Jego promieniowanie przenika głębiej niż CO2. Jest słabiej absorbowane przez wodę, natomiast dobrze przez pigmenty i hemoglobinę. Zwykle zatem Nd:YAG sprawdza się tam, gdzie potrzebna jest głębsza koagulacja, zamykanie naczyń czy leczenie zmian wewnętrznych (np. koagulacja zmian naczyniowych). Charakteryzuje się jednak większym ryzykiem efektów cieplnych w głębszych warstwach tkanek. Zazwyczaj wymaga pracy w trybach impulsowych lub stosowania włókien optycznych do transmisji energii.
Lasery diodowe są wszechstronne i znalazły szerokie zastosowanie zarówno w chirurgii tkanek miękkich (w tym w stomatologii weterynaryjnej), jak i w okulistyce. Diody mogą pracować w trybie kontaktowym lub bezkontaktowym, zapewniając dobrą koagulację przy jednoczesnej efektywnej ablacji. Diodowe lasery weterynaryjne charakteryzuje zwykle bardziej kompaktowa budowa, mobilność, możliwość pracy w trybach ciągłych i impulsowych oraz łatwość integracji z mobilnymi stanowiskami zabiegowymi. Lasery terapeutyczne (LLLT, PBM) działają na zasadzie modulacji procesów komórkowych przez niskoenergetyczne promieniowanie w widmie czerwonym i bliskiej podczerwieni. Mechanizmy obejmują wpływ na mitochondrialną aktywność (zwiększenie produkcji ATP), modulację odpowiedzi zapalnej, przyspieszenie proliferacji fibroblastów i angiogenezy oraz efekt analgetyczny. Osiąga się go poprzez modulację przewodzenia bólu i mediatorów zapalenia. Profilaktyczne lasery w weterynarii są powszechnie stosowane w rehabilitacji ortopedycznej, w leczeniu przewlekłych ran. Pomagają w redukcji bólu pooperacyjnego i w stanach zapalnych tkanek miękkich.
Lasery weterynaryjne – kiedy lekarz używa ich najczęściej?
Zastosowanie laserów w weterynarii obejmuje szerokie spektrum procedur terapeutycznych i chirurgicznych. Dzięki temu stanowią one ważne narzędzie w nowoczesnej praktyce klinicznej. W chirurgii tkanek miękkich lasery weterynaryjne umożliwiają precyzyjne usuwanie zmian skórnych, takich jak guzy, brodawki, polipy czy narośle. Gwarantują jednocześnie minimalne krwawienie i ograniczoną traumatyzację tkanek. W zabiegach sterylizacji i kastracji technologia laserowa pozwala zmniejszyć obrzęk, skrócić czas gojenia i poprawić komfort pacjenta. Znajduje także zastosowanie w okulistyce, m.in. w leczeniu entropium (podwinięcia powiek) czy usuwaniu zmętnień rogówki. W obszarze terapii bólu i przyspieszania gojenia laseroterapia LLLT skutecznie wspiera regenerację ran, owrzodzeń i blizn pooperacyjnych. Redukuje także ból w chorobach stawów, po urazach oraz w stanach zapalnych tkanek miękkich. W stomatologii laserowej możliwe jest bezpieczne i selektywne usuwanie zakażonych tkanek przyzębia. Ponadto delikatne usuwanie kamienia nazębnego oraz przeprowadzanie zabiegów w obrębie jamy ustnej, w tym resekcji nadziąślaków i innych zmian patologicznych.
Lasery w praktyce weterynaryjnej odgrywają również istotną rolę w leczeniu schorzeń dermatologicznych. Umożliwiają szybkie i bezpieczne usuwanie zmian nowotworowych i nienowotworowych, terapię dermatoz, blizn, owrzodzeń oraz zmian o podłożu alergicznym. W ortopedii wspierają leczenie urazów ścięgien, więzadeł i mięśni. Przyspieszają procesy gojenia po zabiegach chirurgicznych i zmniejszają dolegliwości bólowe związane z chorobą zwyrodnieniową stawów. W oftalmologii weterynaryjnej lasery umożliwiają skuteczne usuwanie wrastających rzęs. Wspierają gojenie owrzodzeń rogówki oraz pomagają w usuwaniu ciał obcych z powierzchni oka. Ważnym obszarem zastosowania jest również rehabilitacja i fizjoterapia. Laseroterapia redukuje napięcie mięśniowe, poprawia mikrokrążenie i przyspiesza rekonwalescencję pacjentów po zabiegach i urazach neurologicznych. Natomiast w praktyce zwierząt gospodarskich i koni laseroterapia w weterynarii jest wykorzystywana w leczeniu urazów skóry, racic i kopyt. Pomaga ponadto w redukcji stanów zapalnych wymienia oraz w terapii uszkodzeń mięśni. Stanowi istotne wsparcie w szybkim powrocie zwierząt do pełnej sprawności.
Bezpieczeństwo i środki ostrożności przy stosowaniu laseroterapii
Bezpieczeństwo i właściwe procedury ochronne stanowią kluczowy element pracy z weterynaryjnymi laserami diodowymi. Zarówno energia światła lasera, jak i generowane efekty termiczne mogą bowiem stanowić zagrożenie dla personelu oraz pacjenta, jeżeli nie zostaną zastosowane odpowiednie środki ostrożności. Podstawą jest dokładna znajomość klasy urządzenia laserowego oraz przestrzeganie norm dotyczących pracy z promieniowaniem koherentnym. Każde urządzenie powinno być użytkowane wyłącznie przez osoby przeszkolone w zakresie jego obsługi, parametrów zabiegowych oraz potencjalnych zagrożeń. Regularna konserwacja, kalibracja mocy, kontrola stanu włókien, końcówek i systemów optycznych to elementy niezbędne do zapewnienia nie tylko skuteczności zabiegów, ale także bezpieczeństwa użytkowania.
Najważniejszym elementem ochrony jest właściwe zabezpieczenie wzroku. Zarówno operator, jak i pozostali członkowie personelu powinni stosować okulary ochronne dobrane do konkretnej długości fali używanego lasera. Nieprawidłowe lub niedopasowane okulary nie zapewniają realnej ochrony. W przypadku zwierzęcia stosuje się specjalne osłony oczu lub odpowiednie ułożenie pacjenta, które minimalizuje ryzyko ekspozycji. Obszar zabiegowy powinien być oznakowany jako strefa pracy laserowej, a dostęp osób postronnych ograniczony.
W procedurach chirurgicznych istotne jest ograniczenie ryzyka oparzeń i uszkodzeń tkanek. Dokonuje się tego poprzez prawidłowy dobór parametrów mocy, czasu ekspozycji oraz trybu pracy. Lekarz musi kontrolować stabilność wiązki, stan końcówki roboczej oraz czystość pola zabiegowego. Nagromadzenie tkanki na włóknie lub głowicy może bowiem prowadzić do niekontrolowanego wzrostu temperatury. W terapii biostymulacyjnej konieczne jest przestrzeganie protokołów dawkowania energii. Nadmierna ekspozycja może prowadzić do przegrzania tkanek i efektu odwrotnego do zamierzonego. Duże znaczenie ma również unikanie pracy bezpośrednio nad obszarami nowotworowymi, w miejscach uszkodzenia siatkówki czy nad strukturami o zwiększonym ryzyku termicznego uszkodzenia.